خدمات مجازی سازی سرور و مهاجرت به Proxmox و ابر

راهنمای خدمات مجازی‌سازی سرور و مهاجرت از VMware به Proxmox

مجازی‌سازی سرور سرویس‌هایی را که هر کدام روی یک سرور فیزیکی نصب شده‌اند، به ماشین‌های مجازی روی تعداد کمتری میزبان منتقل می‌کند. هایپروایزر منابع هر میزبان را بین ماشین‌ها تقسیم می‌کند و هر ماشین سیستم‌عامل و تنظیمات خودش را دارد، پس خرابی یا ارتقای یکی به بقیه سرایت نمی‌کند. نتیجه کار بیشتر از نام هایپروایزر به طراحی استوریج، شبکه و بکاپ بستگی دارد. نکته‌های زیر به کار مدیر IT می‌آید که می‌خواهد بستر جدید بسازد، از VMware خارج شود یا کار پیمانکار را بسنجد.

کدام بستر مجازی‌سازی برای شما مناسب است؟

انتخاب بستر با چند سؤال ساده شروع می‌شود: چند میزبان دارید، تیم شما با لینوکس راحت‌تر است یا ویندوز، کدام نرم‌افزار به vSphere وابسته است و بودجه لایسنس چقدر است. Proxmox VE متن‌باز است و کلاستر، High Availability و بکاپ یکپارچه با Proxmox Backup Server را بدون لایسنس اجباری در اختیار می‌گذارد؛ اشتراک آن فقط برای مخزن سازمانی و پشتیبانی رسمی است. VMware vSphere اکوسیستم گسترده‌ای دارد، اما پس از تغییرات Broadcom به‌صورت اشتراک مبتنی بر هسته فروخته می‌شود و هزینه تمدید باید پیش از تصمیم برآورد شود. Hyper-V همراه Windows Server می‌آید و تعداد ماشین‌های مجاز به نسخه Standard یا Datacenter بستگی دارد.

KVM با libvirt برای میزبان تک‌نود یا تیمی که همه‌چیز را با اسکریپت مدیریت می‌کند مناسب است، ولی به‌صورت پیش‌فرض پنل مدیریتی یکپارچه ندارد. اگر لایسنس معتبر، تیم مسلط و ابزارهای وابسته به vSphere دارید، ماندن روی VMware معمولاً کم‌ریسک‌تر از مهاجرت است و نصب و نگهداری آن در راه‌اندازی VMware توضیح داده شده است. برای محیط بزرگ و چندواحدی که هر واحد باید سهمیه و شبکه جدا داشته باشد، OpenStack هم قابل بررسی است، هرچند نگهداری بیشتری می‌خواهد.

طراحی میزبان، استوریج و شبکه

High Availability فقط وقتی کار می‌کند که ماشین‌ها روی استوریج مشترک باشند یا داده‌شان بین میزبان‌ها تکثیر شود. در Proxmox VE سه راه رایج وجود دارد: Ceph که دیسک‌های چند نود را به یک استوریج توزیع‌شده تبدیل می‌کند و دست‌کم سه نود و شبکه جدای پرسرعت می‌خواهد، ZFS محلی با Replication زمان‌بندی‌شده برای کلاستر کوچک، و اتصال به استوریج موجود با NFS یا iSCSI. کلاستر دونودی برای رأی‌گیری به QDevice نیاز دارد. بدون آن، با خاموش شدن یک نود کلاستر quorum را از دست می‌دهد و HA ماشین‌ها را روی نود دیگر روشن نمی‌کند.

ترافیک مدیریت، مهاجرت ماشین‌ها و استوریج را روی VLAN یا کارت شبکه جدا بگذارید و برای لینک‌های اصلی Bonding تعریف کنید. اگر مهاجرت زنده یا همگام‌سازی Ceph از همان لینکی عبور کند که کاربران به سرویس‌ها وصل می‌شوند، در ساعت کاری همه‌چیز کند می‌شود. ظرفیت را از مصرف واقعی سرورهای فعلی برآورد کنید، یعنی IOPS دیسک، RAM مصرفی در ساعت اوج و رشد مورد انتظار. ظرفیت یک میزبان را هم کنار بگذارید، چون وقتی یکی از میزبان‌ها خراب شود، بقیه باید منابع کافی برای روشن کردن ماشین‌های آن را داشته باشند.

ترتیب مهاجرت از VMware به Proxmox

مهاجرتی که بی‌برنامه شروع شود، معمولاً جایی متوقف می‌شود که ماشینی بعد از انتقال بوت نمی‌شود یا سرویسی به ماشین دیگری وابسته بوده که هنوز منتقل نشده است. ترتیبی که دنبال می‌کنیم این است:

1. فهرست ماشین‌ها، منابع، وابستگی سرویس‌ها و وضعیت لایسنس‌ها
2. ساخت کلاستر مقصد، تنظیم بکاپ و آزمایش بازیابی روی آن
3. پاک کردن Snapshotهای قدیمی در ESXi و نصب درایورهای VirtIO و QEMU Guest Agent
4. انتقال آزمایشی یک ماشین کم‌اهمیت با Import Wizard در Proxmox VE
5. انتقال موج‌های اصلی در پنجره زمانی توافق‌شده و تست سرویس‌ها
6. خاموش کردن مبدأ فقط پس از تأیید شما

Import Wizard ماشین را مستقیم از ESXi می‌خواند و در موارد خاص دیسک VMDK را جداگانه تبدیل می‌کنیم. قابلیتی مثل DRS که بار را پیوسته بین میزبان‌ها جابه‌جا کند در Proxmox VE به همان شکل وجود ندارد، پس چیدمان ماشین‌ها و قواعد HA باید در طراحی کلاستر دیده شود. ماشین‌های ویندوزی به‌خاطر تغییر سخت‌افزار مجازی ممکن است فعال‌سازی دوباره بخواهند و این را پیش از انتقال بررسی می‌کنیم. اگر فقط یک سایت، هاست یا کنترل‌پنل را جابه‌جا می‌کنید، کار در مهاجرت سرور و هاست ساده‌تر انجام می‌شود.

خطاهای رایج بعد از مجازی‌سازی

بکاپی که روی همان استوریج کلاستر نگهداری شود، با خرابی استوریج یا حمله باج‌افزار همراه ماشین‌ها از بین می‌رود. Proxmox Backup Server یا Veeam را روی سخت‌افزار جدا نصب کنید، نسخه دوم را به ذخیره‌سازی S3-compatible بفرستید و بازیابی را منظم آزمایش کنید؛ طراحی کامل آن در بکاپ و بازیابی بحران انجام می‌شود. Snapshot هم جای بکاپ را نمی‌گیرد و اگر هفته‌ها بماند، فضای دیتااستور را پر می‌کند و دیسک ماشین را کند می‌کند.

پنل مجازی‌ساز نباید از اینترنت در دسترس باشد. دسترسی آن را به شبکه مدیریتی محدود کنید، احراز هویت دومرحله‌ای را فعال کنید و میزبان‌ها را طبق برنامه به‌روز کنید. HA را هم پیش از تحویل با خاموش کردن واقعی یک میزبان آزمایش کنید، چون تنظیمی که آزمایش نشده ممکن است روز خرابی به‌خاطر quorum یا مسیر استوریج کار نکند.

زمان و هزینه مجازی‌سازی سرور به چه بستگی دارد؟

تعداد میزبان‌ها و ماشین‌ها، نوع استوریج و شبکه و نوع مهاجرت پایه برآورد هستند. تبدیل یک سرور فیزیکی قدیمی به ماشین مجازی (P2V)، مهاجرت ده‌ها ماشین از VMware و انتقال سرویس‌ها به ابر هر کدام زمان متفاوتی می‌خواهند. پنجره‌های خاموشی که سازمان می‌تواند بدهد تعداد موج‌ها را تعیین می‌کند. هزینه لایسنس و سخت‌افزار جداست. برای برآورد، فهرست سرورها و ماشین‌ها، نسخه هایپروایزر فعلی، نوع استوریج و وضعیت لایسنس را بفرستید تا قیمت پس از بررسی اولیه رایگان اعلام شود.

ماشین ویندوزی که درایور VirtIO ندارد، اگر با دیسک VirtIO روشن شود معمولاً با خطای INACCESSIBLE_BOOT_DEVICE متوقف می‌شود. درایور را پیش از انتقال روی همان ماشین نصب کنید، یا دیسک را ابتدا با کنترلر SATA وصل کنید و پس از نصب درایور تغییر دهید.